മഴവാതിൽക്കൽ തെളിഞ്ഞ വെളിച്ചം

രാത്രി നഗരത്തിന്റെ മേൽ പതിയെ പതിയെ ഇറങ്ങിവരികയായിരുന്നു. വഴിയരികിലെ ലൈറ്റുകൾ ഒന്നൊന്നായി തെളിഞ്ഞു. മഴ പെയ്യുമോ എന്നപോലെ മേഘങ്ങൾ താഴ്ന്നുനിന്നു. ബസ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ പിന്നിലെ പഴയ ചായക്കടയിൽ കെട്ടിലിന്റെ വായിൽ നിന്നു നീർവാതകം ഉയർന്നു. ആ വാതകത്തിനകത്ത് ചായയുടെ മണം, ഇഞ്ചിയുടെ കുത്ത്, ക്ഷീണിച്ച മനുഷ്യരുടെ ശ്വാസം എല്ലാം കലർന്നിരുന്നു.

അവിടെ ഒരു കോണിലിരുന്നു യോഹന്നാൻ.

അവന്റെ പേരുകേട്ടാൽ വലിയ വിശ്വാസിയാണെന്നു തോന്നാം. പക്ഷേ അവൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് EMI തീയതികളെയും ബാങ്ക് മെസേജുകളെയും അലാറം ക്ലോക്കിനെയും മാത്രമായിരുന്നു. ദൈവം, ആത്മാവ്, പ്രാർത്ഥന ഇവയെല്ലാം ആളുകൾ ഭയപ്പെടുമ്പോൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന മാനസിക തുണിയാണെന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു.

മുപ്പത്തിയേഴു വയസ്. നഗരത്തിലെ ഒരു പ്രിന്റിംഗ് ഷോപ്പിൽ ജോലി. രാവിലെയെത്തി രാത്രി മടങ്ങും. ആളുകളുടെ വിവാഹ കാർഡുകളും ചരമപത്രങ്ങളും ഉദ്ഘാടന പോസ്റ്ററുകളും ക്ഷേത്ര ഉത്സവ ബാനറുകളും അവന്റെ കൈവഴി കടന്നുപോകും. എല്ലാവർക്കും ആഘോഷമോ ദുഃഖമോ ഉണ്ടായിരുന്നു. യോഹന്നാനെ മാത്രം വിട്ട്.

അവൻ താമസിച്ചിരുന്നത് മേൽക്കൂര ചോർന്ന ഒരു ലോഡ്ജ് മുറിയിൽ. ജനൽ തുറന്നാൽ മറുവശത്തെ മതിൽ മാത്രം കാണാം. ആ മതിലിൽ ആരോ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് എഴുതിയിരുന്നത്:

“ഇവിടെയും ഒരാൾ ജീവിച്ചിരുന്നു.”

യോഹന്നാൻ അത് ദിവസവും വായിക്കും.

ഒരു ദിവസം ചായക്കടക്കാരൻ ചേട്ടൻ ചോദിച്ചു:

“എന്താ മോനെ, മുഖം എല്ലായ്പ്പോഴും മഴയെന്ന പോലെ?”

“മഴക്കാലം ആണല്ലോ ചേട്ടാ.”

“പുറത്ത് അല്ല. ഉള്ളിൽ.”

യോഹന്നാൻ ചിരിച്ചില്ല. ചിരി അവൻ പഴയ ശീലമായി മറന്നിരുന്നു.

അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ ദുരന്തമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതാണ് വലിയ ദുരന്തം. ചിലരുടെ ജീവിതം കത്തിപോകും. ചിലരുടെത് പതിയെ തണുത്തുപോകും. യോഹന്നാന്റെത് രണ്ടാമത്തേതായിരുന്നു.

അമ്മ മരിച്ചു. അച്ഛൻ ജീവിച്ചിരിക്കെ സംസാരിക്കുന്നത് നിർത്തി. പ്രണയം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൾ വിവാഹം ചെയ്തു പോയി. കൂട്ടുകാർ busy ആയി. ശമ്പളം കിട്ടി, പോയി. മാസങ്ങൾ മാറി. വയസ്സ് കൂടി. ഉള്ളിൽ എന്തോ കുറഞ്ഞു.

ഒരു ഞായറാഴ്ച അവൻ ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ മുറിയിൽ അതിശയകരമായ ഒരു നിശ്ശബ്ദത ഉണ്ടായിരുന്നു. മൊബൈൽ silent. ആരും വിളിച്ചില്ല. ആരും കാത്തിരുന്നില്ല. കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു:

“ഞാൻ ഇല്ലാതെയായാൽ എത്ര ദിവസത്തിനു ശേഷം ആരെങ്കിലും അറിയും?”

ആ ചിന്ത മനുഷ്യന്റെ നെഞ്ചിൽ കല്ലിടും.

അന്ന് അവൻ പുറത്തിറങ്ങി നടന്നു. നഗരം തിരക്കിലായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും പോകാനിടമുണ്ട്. അവനില്ല.

പാതിവഴിയിൽ ഒരു പഴയ പള്ളി കണ്ടു. അവൻ അകത്ത് കയറിയത് ഭക്തിയാൽ അല്ല; മഴ തുടങ്ങി.

പള്ളിക്കകത്ത് കുറച്ച് ആളുകൾ മാത്രം. മെഴുകുതിരിയുടെ ഗന്ധം. പഴയ മരം ബെഞ്ചുകൾ. ആരോ താഴെ ശബ്ദത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ആരോ കരയുന്നു. ആരോ ഉറങ്ങുന്നു. ദൈവത്തിനടുത്ത് മനുഷ്യർ പല രീതിയിൽ ഇരിക്കും.

യോഹന്നാൻ അവസാന ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.

അവിടെ ഒരു വയോധിക സ്ത്രീ വന്നു അടുത്തിരിച്ചു. കൈയിൽ പഴയ ജപമാല. മുഖത്ത് സമാധാനം.

“മഴ ഒഴിവാക്കാനാണോ വന്നത്?” അവർ ചോദിച്ചു.

“അതെ.”

“ഞാനും.”

“താങ്കൾക്കും?”

“എന്റെ ഉള്ളിലെ മഴ.”

അവൻ ആദ്യമായി അവരെ നോക്കി.

അവർ ചിരിച്ചു. പല്ലുകൾ കുറവായിരുന്നു. വെളിച്ചം കൂടുതലായിരുന്നു.

“പേര്?”

“യോഹന്നാൻ.”

“വളരെ നല്ല പേര്. പക്ഷേ മുഖം പഴയ പത്രം പോലെ.”

“അതെന്താ?”

“വായിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല.”

അവൻ അറിയാതെ ചിരിച്ചു.

അന്ന് മുതൽ ചില ദിവസങ്ങൾക്കൊരിക്കൽ അവൻ ആ പള്ളിയിൽ പോയി. വയോധിക സ്ത്രീ അവിടെ കാണും. പേര് മറിയം അമ്മച്ചി. അവൾ എല്ലാവരെയും അറിയും. ദൈവത്തെയും.

“നീ വിശ്വസിക്കുമോ?” ഒരു ദിവസം അവർ ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല.”

“ശരി.”

“ശരി?”

“വിശ്വസിക്കാത്തവരോടും ദൈവം സംസാരിക്കും.”

“എനിക്ക് കേൾക്കാനില്ല.”

“കേൾക്കാൻ നീ വളരെ ശബ്ദത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്.”

“എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമാണ്.”

“പുറത്ത്. ഉള്ളിൽ ഫാക്ടറി.”

അവൻ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

മറിയം അമ്മച്ചിക്ക് വലിയ തത്ത്വചിന്തയൊന്നുമില്ല. അവർ പറയുന്നത് ചെറിയ വാക്കുകൾ.

“ദൈവം തെളിയിക്കേണ്ട ഗണിതം അല്ല.”

“പ്രാർത്ഥന വാക്കുകൾ അല്ല; ആരോടെങ്കിലും സത്യം പറയുന്നതാണ്.”

“ഒറ്റപ്പെടൽ എന്നത് ആളുകൾ ഇല്ലാത്തതല്ല; നിന്നെ കേൾക്കുന്ന ശബ്ദമില്ലാത്തത്.”

“കരുണ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ നിന്നെ നിന്നിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്ന സ്നേഹം.”

ഈ വാക്കുകൾ യോഹന്നാനെ പിന്തുടർന്നു.

ഒരു രാത്രി ഷോപ്പിൽ ജോലി കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുമ്പോൾ മഴ കനത്തിരുന്നു. റോഡരികിൽ ഒരു നായ കുഞ്ഞ് വിറച്ച് കിടന്നു. ആളുകൾ കടന്നു പോയി. അവനും പോയി. കുറച്ച് അടി കഴിഞ്ഞ് നിർത്തി.

അമ്മച്ചി പറഞ്ഞ വാക്ക് ഓർമ്മ വന്നു:

“ഹൃദയം കട്ടിയാകുന്നത് ഒരുദിവസം കൊണ്ട് അല്ല. ചെറിയ അവഗണനകൾ കൂട്ടിച്ചേർന്നാണ്.”

അവൻ തിരിഞ്ഞു. നായയെ എടുത്തു. ലോഡ്ജിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പഴയ തുണി വിരിച്ചു. പാലെടുത്തു.

ആ രാത്രി ആദ്യമായി മുറിയിൽ മറ്റൊരു ശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ കുഞ്ഞിന് പേരിട്ടു: “സാക്ഷി.”

ദിവസങ്ങൾ മാറി. അവൻ ഇപ്പോഴും rich അല്ല. പ്രശ്നങ്ങൾ പോയില്ല. ശമ്പളം അതേ. മുറി അതേ. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ ചെറിയ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.

രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കാൻ കാരണമുണ്ടായി. സാക്ഷി വാൽ കുലുക്കും. ആരെങ്കിലും കാത്തിരിക്കുന്നു എന്ന അനുഭവം മനുഷ്യനെ ജീവനോടെ തിരികെ വിളിക്കും.

ഒരു ദിവസം പള്ളിയിൽ പോയപ്പോൾ മറിയം അമ്മച്ചി ഇല്ല.

അടുത്ത ആഴ്ചയും ഇല്ല.

മൂന്നാം ആഴ്ചയിൽ caretaker പറഞ്ഞു:

“അമ്മച്ചി പോയി മകനേ.”

“എവിടെ?”

“ദൈവത്തോട് വഴക്ക് പറയാൻ.”

യോഹന്നാൻ ഒന്നും പറയാനായില്ല.

അവൻ അവരുടെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. ജപമാലയുടെ ഒരു മണി ബെഞ്ചിന് താഴെ കിട്ടി. അവൻ എടുത്തു കൈയിൽ പിടിച്ചു.

ആ ദിവസം ആദ്യമായി അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു.

വലിയ വാക്കുകളില്ല.

“ദൈവമേ… അവർ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണെങ്കിൽ… ഞാൻ ഇവിടെ.”

അത്ര മാത്രം.

ചിലപ്പോൾ വലിയ വാതിലുകൾ ചെറിയ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് തുറക്കും.

മാസങ്ങൾക്കിപ്പുറം ചായക്കടക്കാരൻ ചേട്ടൻ ചോദിച്ചു:

“മുഖം മാറിയല്ലോ?”

“എന്ത്?”

“മഴ കുറഞ്ഞു.”

“കുറച്ച്.”

“ദൈവം കണ്ടോ?”

യോഹന്നാൻ ചായ ഇളക്കി.

“ദൈവം എന്നെ കണ്ടെന്നു തോന്നി.”

അവൻ പള്ളിയിലേയ്ക്ക് സ്ഥിരമായി പോകാൻ തുടങ്ങി. മതം കൊണ്ടല്ല. അവിടെ അവൻ നാടകമില്ലാതെ ഇരിക്കാമായിരുന്നു.

പ്രിന്റിംഗ് ഷോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെ ആളുകളുടെ കാർഡുകൾ നോക്കും:

Save the Date.
In Loving Memory.
Grand Opening.
Welcome Baby.

ജീവിതം എല്ലായ്പ്പോഴും എന്തെങ്കിലും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഏറ്റവും വലിയ പ്രഖ്യാപനം മിണ്ടാതെയാണ് വരുന്നത്:

“നീ ഒറ്റയല്ല.”

അവൻ പിന്നീട് ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തുടങ്ങി. പാവങ്ങൾക്ക് visiting card free print ചെയ്തു. വിദ്യാർത്ഥികളുടെ CV half rate. ഒരാൾ കരയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ചായ വാങ്ങിച്ചു. stray animals ന് ഭക്ഷണം വെച്ചു.

ആളുകൾ പറഞ്ഞു: “യോഹന്നാൻ നല്ല മനുഷ്യനായി.”

അവൻ ചിരിച്ചു.

നല്ല മനുഷ്യൻ ആയതല്ല. ഉള്ളിൽ മരിച്ചുപോകുന്നതു നിർത്തി.

ഒരു ഞായറാഴ്ച, പുതിയ ഒരാൾ പള്ളിയിൽ അവസാന ബെഞ്ചിൽ വന്നു ഇരുന്നു. കണ്ണുകൾ ശൂന്യം. മുഖം പഴയ പത്രം പോലെ.

യോഹന്നാൻ അവന്റെ അരികിൽ ചെന്നിരുന്നു.

“മഴ ഒഴിവാക്കാനാണോ വന്നത്?” അവൻ ചോദിച്ചു.

ആ മനുഷ്യൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി.

“അതെ.”

യോഹന്നാൻ ചിരിച്ചു.

“ഞാനും.”

ആ ദിവസം മുതൽ കഥ വീണ്ടും തുടങ്ങി.

കാരണം വിശ്വാസം ചിലപ്പോൾ പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് വരില്ല. ഒരു മനുഷ്യൻ മറ്റൊരാളെ ശാന്തമായി ഇരിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്ന നിമിഷത്തിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്.